De Boemerang Ondernemer

Ik ben op mijn vakantieadres en loop iemand tegen het lijf die ik nog ken uit de Performance Factory (je-weet-wel, dat toffe pand waar ik de studio hield *denkt weemoedig terug aan die mooie tijd*).

Tijdens het wachten op onze bestelling bij de camping-snackbar raken we aan de praat en vragen elkaar hoe de zaken ervoor staan?

Hij vertelt eerlijk dat de afgelopen maanden wel lastig voor hem zijn geweest. Door Corona en shit.

Ik vertel dat ik sinds vorig jaar oktober mijn plek in de Performance Factory al had opgegeven – goeie timing Marij – en weer in loondienst werk. Hij vraagt hoe mij dat bevalt en terwijl ik nadenk over een passend antwoord merkt hij meelevend op dat het moet voelen alsof je weer bij je ouders gaat wonen.

Terwijl ik met de heerlijk geurende tassen vol dikmakers terugwandel naar veldje Beukenhof denk ik na over deze vergelijking, en ja….eigenlijk voelt het wel een beetje zo! Ik heb 3,5 jaar lang van de ondernemersvrijheid mogen genieten en op eigen benen gestaan, maar moest uiteindelijk toch toegeven dat ik het als zelfstandig ondernemer nog niet helemaal kon redden.

En ik voelde mij daarom best een beetje een loser hoor, ben ik heel eerlijk in. Mijn geliefden spreken dit gelukkig tegen, want zij hebben gezien met hoeveel energie, inzet en passie ik mijn ondernemersavontuur ben aangegaan.

Als je een trouwe lezer bent van mijn blogs, dan heb je deze vast ook gelezen. Hier stel ik dat het boek ‘Oei ik groei’ (over de fasen in de mentale ontwikkeling van baby’s) ook voor ondernemers geschreven zou kunnen worden: dit boek neemt je mee op de weg in de wereld van de startende ondernemer. Je leest hoe de ontwikkeling verloopt, wanneer je als ondernemer een sprongetje in je mentale ontwikkeling maakt, wat je kunt verwachten en hoe jouw omgeving jou daarbij kan helpen. Dit boek geeft jou unieke inzichten en verklaart waarom je als ondernemer soms fases hebt waarin je meer huilt, hangeriger en humeurig bent, slechter slaapt en te veel ongezond eet & drinkt. Het goede nieuws: daar is een reden voor want na de moeilijkere dagen komt een tijd waarin je als ondernemer opeens veel meer dingen kan doen en gaat doen. De Allemaal-nieuwe-dingenfase breekt aan!

Ik schreef deze blog in juli 2018 en de daaropvolgende blogs staan bol van nieuwe ontwikkelingen, huilbuien & overwinningen met vallen en weer opstaan.

Het vervolg op Oei ik groei, de ondernemer zou wat mij betreft kunnen zijn: De boemerang-ondernemer. De ‘boemerang-generatie’ zijn namelijk jonge volwassenen die uit huis gaan, op eigen benen proberen te staan, het moeilijk krijgen en weer thuis moeten gaan wonen.

‘De boemerang- ondernemer is een handboek voor de startend ondernemer die op eigen benen probeert te staan, het moeilijk krijgt en weer in loondienst moet gaan werken’.

Zelf ging ik uit loondienst toen ik net 32 was. Vanuit het hoofdkantoor van Wibra vertrok ik naar het onbekende ondernemersland. Ik voelde me super stoer, opgewonden en bang tegelijk want ik ging naar een totaal nieuwe omgeving waar ik niemand kende. Toch was ik er volledig van overtuigd dat dit de juiste keuze voor mij was. Ik was klaar voor een nieuw avontuur en wist zeker dat ik heel veel zou gaan leren!

Onderstaande Instagram post is van 17 juni 2016:

…….15 jaar eerder:

Ik ging uit huis toen ik net 17 was. Vanuit het pittoreske Loppersum (Groningen) vertrok ik naar het pittoreske Doorn (Utrecht) om daar een opleiding aan De Hogeschool voor Modemanagement te gaan volgen. Ik voelde me super stoer, opgewonden en bang tegelijk want ik ging naar een totaal nieuwe omgeving waar ik niemand kende. Toch was ik er volledig van overtuigd dat dit de juiste keuze voor mij was. Ik was klaar voor een nieuw avontuur en wist zeker dat ik heel veel zou gaan leren.

Mijn eerste onderkomen als zelfstandige was in een schuurtje op het erf van een boerderij, met uitzicht op de koeien (ja echt!). Ik deelde het huisje met een mede-studente, maar toen zij vanwege een tragische gebeurtenis met de opleiding moest stoppen zat ik alleen in dat huisje te kijken. Ik kreeg ook niemand zo gek om met mij tussen die koeien te gaan zitten, dus ik ging op zoek naar een nieuwe stek.

Al snel vond ik een kamer in een gezellig smerig studentenhuis, boven een restaurant. Voordeel was dat we elke avond een maaltijd van de kok voorgeschoteld kregen, nadeel was dat mijn kamer precies naast de keuken zat en dus 24/7 naar eten rook. De vele blote dames aan de muur konden mij ook niet overtuigen om te blijven, dus ik vertrok uit het studentenhuis om bij Rob (Robert? Robin?) in huis te gaan wonen. Dit keer met een mede-studente als huisgenoot, van wie ik leerde dat kant-en-klare bami met saté en gebakken banaan ook een prima maaltijd was.

Toen ik in het laatste jaar een stage-plek vond bij een bedrijf in Lijnden, vlakbij Schiphol, leek het mij wijs om in een plaats mét treinstation te gaan wonen. Ik vertrok bij Rob uit Doorn om bij Annie in Utrecht-stad te gaan wonen. Om je een beeld te geven bij Annie: de vrouw rookte shag, dronk bier uit blik en keek naar The Bold and the Beautiful. En ze bakte de lekkerste gehaktballen!

Ik vond de stage vreselijk, want ik had een draak van een stage begeleidster, maar ik leerde er ook heel veel en kon na het afronden van de stage ook mijn diploma ophalen. Joe! Tijd om weer te verhuizen.

Na 3 jaar op eigen benen te hebben gestaan ging ik weer terug naar mijn ouderlijk huis! Niet zozeer omdat ik het zo moeilijk had,  maar meer omdat ik vanuit die voor mij vertrouwde omgeving wilde gaan kijken wat mijn volgende stap zou zijn. (Oh en ik spaarde hiermee huurkosten uit, dus daardoor ontstond er ruimte op mijn geldplanning.)

Wanneer je gewend bent geraakt om je eigen boontjes te doppen bami op te warmen, dan is het natuurlijk wel even wennen wanneer je weer bij je ouders woont! Je moet weer verantwoording afleggen, uren doorgeven (hoe laat ben je thuis?) en je aan de huisregels houden. Toch vond ik het ook weer fijn om onderdeel te zijn van het gezin, want mijn 2 zusjes woonden nog thuis en we konden gezellig samen eten, kletsen, feesten, ruzie maken, huilen en lachen.

Inmiddels werk ik nu bijna een jaar in loondienst en oh my, wat vond ik dat in het begin lastig! Ik was zo gewend geraakt om mijn eigen tijd in te delen, eigen regels te bepalen en alleen maar te doen wat ik zelf leuk vond. Toch is dat ook een vermoeiende tijd geweest, want ik moest zelf voor brood op de plank zorgen en ik bleef maar van hot naar her vliegen. Nu ik weer ‘veilig’ in loondienst werk, ervaar ik ruimte om te kijken wat de volgende stap gaat zijn wat betreft de studio: ga ik daarmee stoppen? Ga ik door? Ik kom erachter dat ik nog zoveel moet leren over het ondernemerschap. Dus wat dat betreft is het fijn om mee te kunnen draaien in een team en gezellig samen te lunchen, kletsen, feesten, ruzie maken, huilen en lachen.

En weetje, misschien blijf ik de rest van mijn carrière wel ‘thuis wonen’! (Maar dan zal ik waarschijnlijk wel af en toe van kamer veranderen).

Roodjasje

Er was eens een meisje. Nou ja, vrouw eigenlijk want ze was al getrouwd en had ook twee kinderen.

Op een dag kreeg de vrouw een mooi rood jasje van haar grootmoeder (dat is niet waar, ze kocht het bij Vero Moda, maar dat is minder leuk voor het verhaal).

Een vrouw dus, met een rood jasje, gekregen van grootmoeder.

Omdat de vrouw zo blij was met het jasje en het haar zo goed stond droeg ze het rode jasje zo vaak dat andere mensen haar Roodjasje gingen noemen.

Na een aantal jaren zei de man van Roodjasje: “wordt het niet eens tijd om weer eens naar jouw grootmoeder te gaan? Eigenlijk denk ik dat je een nieuw jasje nodig hebt. Ik moet ten slotte elke dag naar jouw jasje kijken, een ander kleurtje zou wel een keer fijn zijn!”. De twee kinderen keken op van hun tablet en knikten instemmend. Roodjasje schrok een beetje van deze opdracht, maar moest haar man wel gelijk geven. Haar man was namelijk heel wijs en behoorde tot de leiders van het dorp. Zelf twijfelde ze ook steeds vaker aan de kleur van haar jasje. Het kwam soms zo schreeuwerig over en het was zo opvallend en anders dan de jasjes die de mensen in het dorp droegen. Dat maakte haar weleens onzeker, men zal inmiddels wel denken: ‘komt zij weer aan met haar rode jasje’. Ze droeg voor de afwisseling daarom ook weleens een rode blouse, een rood vest of ze ging helemaal in het zwart maar droeg dan wel rode lippenstift.

De wijze man zei: “hier heb je een fles rode wijn, breng dat eens naar je grootmoeder om haar te bedanken voor het mooie jasje en vraag haar of ze het jasje in een andere kleur voor je kan maken. Ga er heen voor het te warm wordt en ga niet van het pad af”.

“Ik zal goed oppassen,” zei Roodjasje.

Grootmoeder woonde buiten in het bos, een half uur van het dorp vandaan. Toen Roodjasje in het bos was gekomen liep ze verschillende mensen tegen het lijf. Sommigen wezen haar de weg zodat ze het juiste pad bleef volgen, anderen liepen gezellig een stukje mee, maar er waren ook mensen die haar aan het twijfelen brachten of ze wel de goede kant op liep. Eentje van hen heette Rolf.

“Goedemorgen, Roodjasje,” zei Rolf. ” Waar ga je zo vroeg naar toe?” -“Naar grootmoeder, Rolf.” – “En wat heb je daar onder je jasje?” – “Een fles rode wijn. Ik wil haar bedanken omdat ik dit mooie rode jasje van haar heb gekregen en ik ga vragen of ze een hetzelfde jasje in een andere kleur voor mij wil maken” – “Dat is een goed idee” zei Rolf. “Dit rode jasje staat jou namelijk helemaal niet zo leuk. Ik denk dat een blauw jasje jouw ogen véél mooier laat stralen!! En ik kan het weten, want ik draag al jaren blauw”.

Roodjasje bewonderde het blauwe jasje van Rolf. Het stond hem inderdaad heel goed! Ze zou aan grootmoeder vragen of zij een blauw jasje voor haar wilde maken. En ze liep door.

“Zeg Roodjasje, waar woont je grootmoeder eigenlijk?”, ging Rolf verder.

“Nog ruim een kwartier lopen verder het bos in, onder de drie grote eiken staat haar huisje met een prachtig uitzicht, je kent het vast wel,” zei Roodjasje.

Rolf dacht bij zichzelf: “Dat jonge ding heeft lang niet zoveel ervaring als ik heb en haar grootmoeder is inmiddels ziek en zwak geworden. Het is zaak dat ik mij nu ga opdringen om er zeker van te zijn dat Roodjasje wel een blauw jasje laat maken, want dat zal veel beter bij haar passen. En ik kan haar ook veel beter helpen als zij hetzelfde draagt als ik”. Hij bleef nog een poosje naast Roodjasje meelopen en zei: “Kijk, Roodjasje, wat een mooie bloemen overal, waarom kijk je niet wat om je heen? En heb je wel in de gaten hoe heerlijk de vogels zingen? Jij loopt maar recht toe recht aan alsof je snel naar je werk moet en dat terwijl het hier vandaag zo verrukkelijk is.”

Roodjasje keek eens rond en toen ze zag hoe de zonnestralen door de bomen dansten en hoeveel mooie bloemen er overal stonden, dacht ze: “Als ik voor grootmoeder een mooi boeketje meebreng zal ze dat heerlijk vinden; het is nog zo vroeg, dat ik toch wel op tijd kom.” En ze ging van het pad af tussen de bomen om bloemen te plukken. En telkens als ze er één geplukt had, dacht ze dat er verderop nog een mooiere stond en zo raakte ze steeds dieper het bos in. Maar Rolf ging recht toe recht aan naar het huis van grootmoeder en klopte aan de deur: “Wie is daar?” – “Roodjasje, met een fles rode wijn, doe de deur maar open!” – “Druk maar op de klink,” riep grootmoeder, “ik ben te zwak en kan niet opstaan.”

“Zie je wel”, dacht Rolf “grootmoeder kan niet zoveel meer voor Roodjasje betekenen. Ik verstop haar in de kast zodat Roodjasje haar straks niet meer kan vinden, dat lijkt mij het beste”.

Roodjasje had ondertussen een heleboel bloemen geplukt en toen ze er geen één meer kon dragen, dacht ze weer aan grootmoeder en ging gauw weer op pad. Ze was verbaasd dat de deur openstond en toen ze de kamer binnenkwam, vond ze het er zo vreemd dat ze dacht: “Wat vind ik het hier griezelig vandaag, terwijl ik hier anders zo graag ben.” Ze riep: “Goedemorgen,” maar er kwam geen antwoord. Toen liep ze naar de woonkamer en schoof de gordijnen opzij. Daar lag Rolf op de bank. Hij had zijn jasje uitgedaan en was in slaap gevallen. Er liep kwijl uit zijn mondhoek en het leek alsof hij lag te dromen.

“Rolf, wakker worden! Ik was je kwijtgeraakt in het bos, wat doe jij hier? Heb je grootmoeder gezien?”. Rolf schrok wakker en begon wild om zich heen te slaan. Zijn ogen en neusgaten werden groot en hij kraamde allerlei onzin uit. Direct realiseerde Roodjasje zich dat ze snel van deze snuiter af moest komen! Zonder zijn blauwe jasje viel het haar nu pas op hoe groot zijn oren en handen waren, totaal niet in verhouding met de rest van zijn lichaam. Daadkrachtig als ze was duwde ze Rolf het huis uit en kon het niet laten om hem na te roepen: “wat heb je een verschrikkelijk grote bek!”

Heel lang hoefde Roodjasje niet te zoeken, want ze hoorde grootmoeder zachtjes roepen vanuit de kast. Toen Roodjasje de deur opentrok zag ze grootmoeder zitten onder een rij gekleurde jasjes “Hé lieverd, ik verwachtte je al! Ik heb jouw lievelingsjasje in verschillende kleurtjes gemaakt zodat je zelf kunt kijken welke kleur jij het mooiste vindt en af en toe kunt wisselen”.

Inmiddels waren de wijze man en kinderen ook naar het huis gekomen en na een uitgebreide groepsknuffel dronken ze samen van de rode wijn en ranja terwijl ze genoten van het prachtige uitzicht.

En Roodjasje dacht: “Zolang ik leef, zal ik een kleur kiezen die mij past als een jas”.

Ik ben….Marije Kremers!

Ik werd eens door een ondernemerscoach gevraagd: “omschrijf jezelf in 2 woorden”.

Dus ik antwoordde: “creatief en enthousiast!!”

“Fout”, zei de coach.

“???”. Goed, de coach en ik hadden elkaar pas een paar minuten geleden ontmoet, dus in die korte tijd waren deze eigenschappen wellicht nog niet heel overtuigend overgekomen.

In een nieuwe poging antwoordde ik dan ook: “ondernemend en eigenwijs”.

“Fout”, zei de coach.

WTF”…. Maar in plaats van als laatste poging “ongeduldig en geïrriteerd” te antwoorden keek ik de coach vragend aan.

“Hoe heet je?” vroeg de coach.

“Marije Kremers”! Of eigenlijk Marije Kremers-Douma aangezien ik 12,5 jaar geleden ben getrouwd en dat maakt mij naast creatief, enthousiast, ondernemend, eigenwijs, ongeduldig en geïrriteerd óók nog een toegewijd echtgenoteMaar de man vroeg om 2 woorden.

De coach knikte dan ook instemmend, deelde in de rest van het uur zijn filosofie hierover en gaf aan het einde van het gesprek het advies om mijzelf als ‘merk’ op de markt te gaan zetten. Waarop ik enigszins beduusd weer huiswaarts ging.

Volgens de coach onthouden mensen namelijk niet snel WAT je doet, maar wel WIE je bent. Hmmm zelf maak ik mij er anders ook vaak schuldig aan door de vraag te stellen “En? wat voor werk doe je?”. Ik ben dan ook oprecht geïnteresseerd. Een beroepskeuze zegt immers heel veel over zijn of haar persoonlijkheid!

Zoals ik in mijn vorige blog vertelde werd ik een paar weken geleden aangenomen als creatieve marketeer. Uiteraard kwam die functie mij ook niet zomaar aanwaaien, ik moest mijn cv flink updaten en ik maakte een online portfolio(mijn ‘masterpiece’ noem ik het ;-P). Alleen om de reden dat ik Marije Kremers heet zou ik niet worden aangenomen, dus schreef ik:

“Ik ben geboren op 12 juni 1984, gehuwd met Rogier en moeder van 2 kinderen (8 en 6). Ik ben een ondernemende creatieveling en houd ervan om mijn creativiteit te vertalen in unieke & originele ontwerpen en concepten. Ik ben een doorzetter en denk graag out of the box”.

Mijn werkgever lijkt blij met me te zijn, want hij noemt me Topper. En ik vind zelf ook dat ik het best leuk doe of is dat heel arrogant? Toen er een foto voor de website gemaakt moest worden stelde ik voor om de kroon – het beeldmerk van het bedrijf – erbij te pakken; “Ik ben toch de koningin van de concepten” zei ik. (Dat vond ik zelf wel grappig).

Naast dat ik nu 1 dag bij Wolbert Communiceert werk heb ik nog steeds tijd over om aan de studio te werken, dus dat heb ik in de afgelopen periode ook gedaan! Ik ben immers geen afwachtend persoon.

Ik kwam via via in contact met iemand van het Leger des Heils die daar de dagbesteding coördineert. Nadat deze persoon bij mij in de studio was geweest gaf ze aan heel enthousiast te zijn over het concept en dat onderaannemerschap mogelijk zou kunnen zijn! Dat houdt in dat kandidaten van het Leger des Heils (en nee, daar komen niet alleen maar zwervers) voor dagbesteding bij Studio VolTalent komen en dat ik voor die uren een factuur naar het Leger des Heils kan sturen. Kijk, now we’re talking!

“Maar”, zei ze, “dan moet je wel een goed plan inleveren!”

Oké, die motivatie had ik nodig want hier vertelde ik al dat ik nooit een duidelijk plan heb geschreven, ik ben gewoon begonnen. Dus ik pakte al mijn notitieboeken en ooit gemaakte ‘business model canvas’ erbij en schreef in een paar weken HET plan inclusief visie, missie & strategie! (Uiteraard opgemaakt met leuk lettertype en hier en daar een kleurtje want ik blijf wel een ontwerper). Ik liet het door meerdere mensen doorlezen en corrigeerde het waar nodig.

Het plan ligt nu bij Het Leger des Heils om besproken te worden.

In de tussentijd bedacht ik aan wie ik Het Plan nog meer zou kunnen slijten? En zag mijn kans schoon toen ik een uitnodiging in mijn mailbox ontving voor de afscheidsreceptie van wethouder Eelco Eerenberg. Deze wethouder is eerder dit jaar op mijn uitnodiging (met de ‘niet lullen maar vullen’ mok) naar de studio gekomen, is óók heel enthousiast over het concept en wilde graag meedenken in de voortgang van Studio VolTalent.

Maar nu gaat hij weg!!

Pffff….niet voordat ik hem mijn plan onder de neus heb gedrukt, dus gewapend met mok (voor het ‘oh ja’ effect) en plan begaf ik mij naar het gemeentehuis. Hieronder het bewijs dat Het Plan is overhandigd! De mok had hij al, dus die ben ik lekker zelf gaan vullen aan de bar.

Weer thuis gekomen bedacht ik mij dat Het Plan in het feestgedruis natuurlijk ook nog kwijt kon raken (je weet het niet met die ambtenaren), dus ik nam het zekere voor het onzekere en mailde het pdf bestand naar zijn beleidsadviseur met de vraag of zij erop wilde letten dat het bij de juiste persoon terecht zou komen.

Ik kreeg een leuke reactie terug:

“Gisteren hadden wij nog een gezellige avond met een aantal ambtenaren en leuk voor jou: Eelco noemde jou nog o.a. als een voorbeeld van enthousiaste mensen in de stad :-)”

Ik zei het toch.

Groeten,

Niet l*llen maar v*llen

Ik word weleens gevraagd hoe ik de start van Studio VolTalent heb aangepakt en of ik dat wil uitleggen tijdens het drinken van een kop koffie.

Het makkelijkste zou zijn als ik dan mijn businessplan op één A-4tje zou kunnen laten zien, maar dat heb ik niet…

Oh ik heb genoeg dingen op papier gezet hoor! Notitieboeken vol met al mijn hersenspinsels, ideeën en (toekomst)plannen. Maar tot een heel helder en doordacht ondernemersplan met geanalyseerde cijfers en SWOT-analyse is het nooit gekomen. (Ik heb overigens wel een marketingrapport van een groep studenten van de universiteit in Tilburg gekregen waar ik mee op weg ben geholpen). Ik ben gewoon gaan doen en al doende leert men!

Aan de ene kant is dit een kracht omdat ik daardoor snel doorpak en risico’s durf te nemen en niet eerst tot in den treure dingen ga uitzoeken voordat ik ergens aan begin. Maar aan de andere kant is dit een zwakte omdat ik geen duidelijke strategie heb en daardoor sneller verdwaal (zie vorige blog).

Ik ben mij ervan bewust dat een helder businessplan met duidelijke visie & strategie nodig is om Studio VolTalent tot een succes te kunnen maken, dus uiterst gemotiveerd en met 200% inzet had ik mij daarom opgegeven voor de Ignite Award met intensief trainingstraject en geldprijs.

Die geldprijs (1eprijs €100.000, 2eprijs €50.000) zou fantastisch zijn, maar met name het trainingstraject waarbij je d.m.v. workshops & coaching begeleid zou worden naar een helder en goed businessplan zou écht helpen om Studio VolTalent als bedrijf te professionaliseren en richting te geven!

Of ik in aanmerking zou komen? Dat dacht ik wel na het lezen van de voorwaarden:

  • Jouw onderneming pakt een sociaal probleem aan en stelt maatschappelijke winst voorop. Je impactfocus ligt op: sociale cohesie, arbeidsparticipatie, tegengaan van eenzaamheid en/of uitsluiting.
  • Je onderneming bevindt zich in de ideeënfase, staat in de startblokken of je bent minder dan twee jaar actief als sociaal ondernemer.
  • Inkomsten worden gegenereerd uit de verkoop van producten en/of diensten. Financiële winst wordt grotendeels opnieuw geïnvesteerd in de onderneming.
  • Je bent bereid je onderneming te vestigen in één van de gemeenten van de provincie waar IGNITE dat jaar wordt gehouden. (Dit jaar Oost Nederland).

Ik meldde mij aan met een rete-goeie videopitch (gemaakt door Sipke, de man van Jellien) en een beknopt businessplan volgens een format met antwoorden op 10 vragen over de onderneming. Hierbij heb ik mij laten helpen en ik kan wel zeggen dat dit ook rete-goeie antwoorden waren.

Positief gestemd wachtte ik vervolgens een reactie af en in de laatste week van augustus kreeg ik de uitnodiging voor een selectiegesprek! Voor deze gesprekken waren 14 van de 56 inzendingen uitgekozen en daar zat ik al bij, dus dikke duim!

Tijdens het selectiegesprek op 3 september werd mij in een half uurtje o.a. gevraagd hoe ik op het idee voor mijn onderneming ben gekomen (ik vertelde de korte versie van dit verhaal) en wat mijn grootse struggle is bij het sociaal ondernemerschap. Ik gaf eerlijk aan dat ik het moeilijk vind om de balans te vinden tussen enerzijds geld verdienen met het aanbieden van commerciële producten & diensten en anderzijds een fijne plek te kunnen bieden aan vrouwen die dat nodig hebben en hier de ruimte hebben om hun eigen talenten te kunnen ontwikkelen. Dat is voor elke vrouw weer verschillend, dus daarom probeer ik ook verschillende afzetgebieden te creëren: custom-made kaarten, grafisch werk, textielontwerp & creatieve workshops. Hierdoor ontbreekt het wel aan focus en is het voor buitenstaanders niet echt duidelijk wat we nu precies doen.

Met behulp van het trainingstraject zou ik graag een helder, concreet & winstgevend plan ontwikkelen om daarmee échte omzet en échte impact te kunnen gaan maken.

Op 4 september kreeg ik te horen dat ik helaas niet bij de 8 finalisten zat en ik kan mij niet herinneren wanneer ik net zo vreselijk teleurgesteld was als nu…

Ik had namelijk écht verwacht dat ik erbij zou zitten! Misschien naïef? Of uiterst gemotiveerd! De reden dat ze niet voor Studio VolTalent hadden gekozen was het feit dat ze denken dat de markt waarin wij werken niet rendabel genoeg is om het maatschappelijke doel te kunnen verwezenlijken. Daarom was de keuze op een ander gevallen.

Na een paar dagen was de teleurstelling (en oké ik was ook een beetje boos) wat gezakt en toen besefte ik mij dat deze afwijzing wel een goede reden heeft: mijn onderneming kan er aan de buitenkant nog zo mooi uitzien: geweldige studio in hip industrieel pand, mooie foto’s op Instagram, rete-goeie videopitch met leuk muziekje eronder… als ik op deze manier nooit genoeg omzet zal kunnen maken, waar ben ik dan eigenlijk mee bezig??

Hierdoor ben ik voor de zoveelste keer op een cruciaal punt beland: de bankrekeningen zijn leeg en het geduld raakt op. Niet alleen dat van mij, maar ook dat van mijn echtgenoot die mij al 3 jaar de ruimte geeft om aan mijn eigen onderneming te bouwen. Het belangrijkste is dat ik NU op structurele basis geld ga verdienen, want wij hebben allebei ontzettend behoefte aan financiële stabiliteit. Maar hoe moet ik dat doen??

Op zondagmorgen kreeg ik daar in de kerkdienst een antwoord op. We zongen één van mijn favoriete liederen “lopen op het water”:

U vraagt me alles los te laten
Daar vind ik U en ik twijfel niet

En na heel veel gesprekken (plus wijn 😉 kwam ik tot de conclusie dat het goed zal zijn om een paar stappen terug te nemen wat Studio VolTalent betreft. Ik ga voor 2 of 3 dagen in de week een baan in loondienst zoeken om weer financiële stabiliteit te creëren. Daarnaast kan ik vanuit rust & ruimte weer met een frisse blik naar het concept kijken en een goed en duurzaam plan ontwikkelen.

Want wie van u, die een toren wil bouwen, zet zich niet eerst neder om de kosten te berekenen, of hij het werk zal kunnen volbrengen? (Lucas 14:28)

Ik heb genoeg te bieden om een fatsoenlijk salaris te verdienen en ik ben klaar met dat gepietlut over elke rekening of nieuw paar schoenen voor de kinderen. Ook ben ik ervan overtuigd dat ik met het nemen van afstand over een paar maanden (of jaren, whatever) wél een grote stap kan zetten met de studio. Ik ben nu even klaar met l*llen, het is tijd om de bankrekening te vullen!!

Dus bij deze aangeboden:

Enthousiaste & ondernemende creatieveling die graag haar talenten wil inzetten in een leuke parttime functie. Dat hoeft niet persé een grafische, maar mag ook een administratieve of coördinerende functie zijn! Ik kom mijn motivatie graag verder toelichten tijdens het drinken van een kop koffie.

Running for Succes

Aanstaande maandag begint school weer.. Ben ik een hele ontaarde moeder als ik zeg dat ik dat best fijn vind?! Ach wat, ik ga gewoon beter op de structuur van school- en werktijden!

Zodra de laatste schoolbel klinkt ben ik in eerste instantie verheugd over het feit dat wij de eerstvolgende maandag niet om half 9 op het schoolplein hoeven te verschijnen en dat betekent dat we kunnen uitslapen, één van mijn grootste hobby’s. Maar goed, mijn werk is ook één van mijn grootste hobby’s en dan ervaar ik het toch als enigszins onhandig dat de kinderen 6 weken vrij zijn van school. Desondanks zijn deze weken wel echt voorbijgevlogen!!

Van de 6 stonden we namelijk ook nog 2 weken op de camping. Eerst een week in Limburg, precies tijdens die periode wanneer het zo f**g heet was en onze campingplek nul procent schaduw had. Maar hé je hoorde mij niet klagen (oké, soms een beetje zuchten), want met deze tropische temperaturen plus uitzicht op het heuvelachtige landschap waanden wij ons in Zuid-Frankrijk.

De week erna gingen we afkoelen in Zeeland. Letterlijk, want we moesten de voortent in de stromende regen opzetten… En dit alles terwijl we ook nog eens in een huwelijkse crisis waren beland, omdat ik zoals altijd (hoe is ‘t mogelijk, I know) de kaart van de camping niet kon lezen en we daardoor de campingplaats voorbijreden #reallife. Ik kon wel huuln, ware het niet dat we werden opgevangen door onze leuke vrienden met wie we de week gingen doorbrengen. Mijn humeur klaarde bij het eerste glas wijn op en na een dag gelukkig ook het weer dus konden we de rest van de week heerlijk naar het strand!

In diezelfde week ontwikkelde ik nóg een nieuwe hobby! Althans, dat moet het nog worden, want met zo’n mooi uitzicht op zee en een lekker windje door de haren zou ik dit elke dag wel willen doen: hardlopen. Thuis sport ik twee keer in de week in de sportschool en met de beste intenties had ik mijn sportschoenen meegenomen in de caravan, niet verwacht dat ik ze nog zou gebruiken ook. Het feit dat je zo de tent uit rent en lekker je hoofd kan leeglopen (dat klinkt raar) is wel heel aangenaam en ik nam mij voor om dit thuis ook vol te houden. De Die-Hardlopers beweren namelijk dat het verslavend kan zijn en die combinatie ken ik zelf alleen met wijn… Ik meldde mij direct aan bij Strava, dat is een App waarop je o.a. loopafstanden kunt meten en andere sporters kunt volgen. Het valt mij uiteraard op dat ik in vergelijking met de anderen nog maar een amateurtje ben en het tempo van een slak heb, maar hé ik ben pas begonnen dus ik ga voor verbetering!

Na een week was de vakantie in Zeeland ook ten einde, dus gingen we weer huiswaarts. We waren de camping amper af of we belandden wéér in een huwelijkse crisis, want bij het invoeren van het thuisadres in de navigatie kon ik blijkbaar kiezen tussen 2 routes en liet ik nou net de ‘verkeerde’ route te hebben gekozen. Uiteraard is dit geen first world problem, maar we hadden juist met onze vrienden afgesproken om de vakantie ergens onderweg gezamenlijk af te sluiten. Gelukkig zijn er meerdere wegen die naar de MC Donalds leiden en bleek de commotie eigenlijk om niks.

Nu las ik ergens (nog een hobby: lezen) dat paden niet alleen iets fysieks zijn, maar ook metaforen voor de paden in ons leven.

Hmmm.. dat klinkt niet veelbelovend als je zo’n slecht richtingsgevoel hebt als ik ?

Er zijn oneindig veel manieren waarop je een veld kunt oversteken en paden geven je een antwoord. Zo is het ook met je eigen bestaan: paden zorgen ervoor dat alle mogelijkheden om je leven te leiden worden teruggebracht tot een overzichtelijk aantal routes. Hoe vind je dan je weg? Dat begint met uitzoeken wat voor jou echt belangrijk is en waar je om geeft. Kom je er gaandeweg achter dat het pad dat je volgt voor jou niet het juiste is, dan kom je weer terug en probeer je een andere weg.

Ik zag hierin wel een leuke metafoor met mijn nieuwe hobby, het hardlopen, maar ook in mijn ondernemerschap!

Eenmaal thuisgekomen van de vakantie ben ik namelijk, zoals ik mij had voorgenomen, begonnen met 2x hardlopen in de week:

De eerste keer ging ik op de bonnefooi en ‘lekker door het bos’. Gelukkig een klein bos, want ik nam uiteraard een verkeerde afslag en raakte daardoor bijna verdwaald. Daarnaast was het pad veel te hobbelig en dus niet fijn.

De tweede keer ging ik onder begeleiding van mijn 6-jarige dochter. “Mama waarom loop je zo langzaam?”. Dit was heel irritant, maar ze voorzag mij wél van water en ik liep een duidelijk rondje op een verharde weg en dat loopt toch het fijnst.

De derde keer besloot ik nogmaals ditzelfde rondje te lopen, maar nu wilde de husband ook mee en maakten we het rondje compleet met een leuk bospad aan het einde. De afstand bleek precies 5 km en van een huwelijkse crisis was dit keer geen sprake ?

Ook kreeg ik in de laatste vakantieweek nog een intervaltraining van mijn zus Tamar, een échte running girl! Een intervaltraining houdt in dat je versnelt rennen afwisselt met een rustig tempo. “Hiervan word je sneller”, zei mijn Die-Hardloop zus. Ah toppie, das mijn bedoeling!

In het ondernemerschap kan ik mijzelf ook zien als een hardloper die op zoek is naar het juiste pad om het einddoel te behalen. Met wat omwegen weet ik inmiddels heel goed waar ik naartoe wil: een succesvolle ontwerpstudio met maatschappelijke impact. De route daar naartoe is misschien nét iets anders dan een een ander zou nemen, gaat wellicht véél langzamer dan een ander zou kunnen (op Instagram lijkt het anderen zo veel makkelijker af te gaan) en zo nu en dan neem ik de verkeerde afslag en raak ik een beetje verdwaald.

Daarnaast is het ondernemerschap, net als het hardlopen, ook niet alleen maar leuk want al zwoegend en zwetend denk ik wel eens “waarom doe ik dit eigenlijk”???

Inmiddels heb ik volgens mij wel het juiste ondernemers pad gevonden dat goed bij mij en mijn (gezins)leven past. Doel is nu om het steeds ietsjes beter/ slimmer/ fijner etc. te gaan bewandelen en niet vergeten om onderweg te genieten, want het proces is immers minstens zo leuk als het resultaat!!

Het waren 6 heerlijke weken, maar een hardloopwedstrijd ren je ook het beste door een vast tempo aan te houden dus ik ben blij dat ik vanaf maandag weer uitgerust, gestructureerd, volgens mijn eigen gekozen pad en op passend tempo verder kan met het runnen van mijn bedrijf!

Van idee naar werkelijkheid…en daartussen in

“Blij verrast was ik na het bezoek aan jouw studio en ben enthousiast gaan vertellen wat jij doet samen met jouw talentvolle dames. De belangrijkste reden is dat ik positief geïnspireerd ben door met mijn eigen ogen te zien dat het lukt om je idee werkelijk te realiseren! Dat geeft mij extra moed om door te zetten.”

Deze reactie kreeg ik van – ik noem haar even – Wilma na een bezoek aan studio VolTalent. Wilma heeft ook de wens om een sociale onderneming te beginnen en werd door iemand van het ROZ (partner in ondernemen) naar mij door verwezen om inspiratie op te doen en te netwerken.

Door deze ontmoeting en bemoedigende reactie moest ik terugdenken aan die eerste keer dat ik zélf met iemand van het ROZ over mijn idee voor een sociale onderneming aan het brainstormen was: ik wilde iets gaan doen voor vrouwen met een afstand tot de arbeidsmarkt in combinatie met creativiteit. Dát was het idee! Hoe, wat precies en waar? Nog geen idee. Dus ging ik net als Wilma ook netwerken en inspiratie op doen bij bedrijven die verder waren dan ik. En lezen! Heel veel lezen.

Door deze ontmoeting en reactie van Wilma besefte ik mij dat ik inmiddels zelf met Studio VolTalent in een volgende fase ben beland! Van idee naar werkelijkheid…

Want hier zit ik: in een hippe studio waar ik elke maand huur voor betaal en met 5 vrouwen die allemaal te maken hebben met psychische klachten en daardoor nog niet kunnen deelnemen aan de reguliere arbeidsmarkt.

Goed! En nu? Die huur kan ik elke maand (nog maar) netjes voldoen, maar er blijft eigenlijk niet veel over voor mijzelf. Bijna niks. En dat is frustrerend als je bedenkt hoeveel tijd, moeite en energie er zit in de ontwikkeling van dit bedrijf, dus begon de moed mij dan ook voor de zoveelste keer in de schoenen te zakken. Mijn hoop was nog gevestigd op een toekenning van een bijdrage uit het Grolsch Vakmanschap is Meesterschap Fonds waarvoor ik eind Maart een aanvraag deed. In Mei zouden de gehonoreerde projecten bekend gemaakt worden.

Nu is geduld niet mijn sterkste punt, dus met de moed in de schoenen werd het me ook nog eens heet onder de voeten. Want stel dat ik niet uitgekozen zou worden? Ik was al hele scenario’s aan het uitwerken: ik zou de huur opzeggen, ik zou weer in loondienst gaan, ik zou weer aan de keukentafel gaan zitten werken… ik raakte in paniek, maar vond het eigenlijk ook allemaal wel even best. Daarnaast wilde ik de talentvolle dames ook niet in de steek laten. Mental Breakdown nummer zoveel diende zich aan, maar door een collega-onderneemster werd ik weer op mijn plek gezet met ongeveer deze woorden: “We gaan hier niet de hele dag zitten janken (dat zei ze echt), je hebt een prachtig initiatief met héél veel potentie dus je raapt jezelf weer bij elkaar en je gaat weer aan het werk!”. Zo gezegd zo gedaan.

En op 10 mei kreeg ik gelukkig het verlossende telefoontje van Grolsch: uit de 54 inzendingen was Studio VolTalent 1 van de 4 gehonoreerd projecten voor het Grolsch Vakmanschap is Meesterschap Fonds, de jury was unaniem overtuigd van mijn initiatief. Hurray!!! Is dat nog eens een compliment or what?! Het geeft mij als sociale ondernemer weer moed om door te zetten.

En kiek mij shinen in m’n rode jasje tussen al die mannen, ha! Who run the world? Girls Sociale Ondernemers!!

4 projecten waren direct geselecteerd voor een cheque van €5000. De andere projecten moesten tijdens de uitreiking nog pitchen waarbij die winnaar een net iets hoger bedrag toegekend kreeg.

Met €5000 in de pocket ga ik nu weer verder om ideeën te realiseren, want die zijn er immers genoeg teveel!

Maar hu hu hu…ik wil die €5000 goed besteden dus ga ik o.a. eerst een (gratis) tweedaagse workshop volgen bij het ROZ waarin ik ga leren hoe Studio VolTalent de Code Sociale Ondernemingen kan behalen. De watte??

De Code Sociale Ondernemingen creëert herkenbaarheid en vertrouwen. Wanneer een onderneming is opgenomen in het register, dan kan iedereen – van consument tot overheid en van medewerker tot investeerder – zien dat het tot diep in de vezels van de bedrijfsvoering gaat om een sociale onderneming. De Code is ook een stuk gereedschap op weg naar groei en verbetering: sociaal ondernemen is een proces en in dat proces kan de Code als gids fungeren.

Ook ga ik mij inschrijven voor de Ignite Award. De watte?

De Ignite Award is er voor ideeën met grote, maatschappelijke impact en biedt een intensief trainingstraject, business workshops en een geldprijs.

Die geldprijs zou natuurlijk te gek zijn (1e prijs €100.000 2e prijs €50.000 ?), maar alleen al geselecteerd worden voor het trainingstraject zal helpen om Studio VolTalent te professionaliseren en een goed verdienmodel te maken om zo financieel gezond en onafhankelijk van subsidies te worden.

Ondertussen werk ik samen met de vrouwen in de studio nog altijd aan een paar mooie custom-made kaarten, zijn we bezig met een heel bijzonder concept in samenwerking met een ander bedrijf, organiseren we creatieve workshops en denken we na over een eigen label met briljante naam die ik nog niet wil verklappen.

Ook zijn er contacten gelegd met een loopbaan, stress- & burn-out coach én met een wandelcoach om gezamenlijk een traject te kunnen ontwikkelen om het herstel van de vrouwen die in de studio werken te bevorderen.

Hmmmm…voor niets gaat de zon op, dus wat dat betreft zou die geldprijs toch wel goed van pas komen 😉

Wordt vervolgd!

Work hard, Play hard

In principe begin ik pas aan een blog wanneer er een onderwerp ‘tot mij komt’ en al denkend & schrijvend komt er een tekst uit. Dat heb ik nu niet.

Deze keer heb ik zó veel om over te schrijven dat ik niet weet waar te beginnen! Gewoon bij het begin dan maar:

Op 4 oktober werd ik benaderd door een docent aan de Universiteit van Tilburg die lesgeeft in een vak over de marketing van kleine bedrijven. Ze zocht hiervoor kleine bedrijven die een vraag hebben op het gebied van marketing en deze worden dan gekoppeld aan een groepje studenten die de vraag gaan proberen op te lossen. Of dit misschien interessant voor mij zou zijn? Ik zou dan op 25 oktober en op 6 december naar Tilburg moeten komen.

In deze blog schreef ik over mijn ‘issues’ wat betreft marketing. Wikepedia omschrijft het fenomeen als volgt: marketing heeft traditioneel betrekking op alle activiteiten die een bedrijf uitvoert om de verkoop van producten of diensten te bevorderen.

Ik doe een aardige poging met Facebook en Instagram, maar foei wat is dat moeilijk! Volgens de Instagram experts moet een feed (spreek uit: fiieeedd) er qua beeld wel stylish & samenhangend uit zien en jouw persoonlijkheid uitstralen. Je fiieeedd fungeert als een winkeletalage – het eerste wat mensen van jouw bedrijf zien – dus daarom doe ik er wel veel moeite voor om het totaalplaatje er enigszins aantrekkelijk uit te laten zien. Dit doe ik voor de kanalen van ByMarij én die van Studio VolTalent. Maar wat volgens de experts écht klanten zou opleveren is het plaatsen van stories – filmpjes van een paar seconden – want dan leert de doelgroep je kennen, gaan ze van je houden en vervolgens bij je kopen. Hmmm. Berichten voor mijn feed plan ik van tevoren in omdat ik juist zo weinig mogelijk online wil zijn. Ik heb namelijk helemaal geen zin om mijn hele dag van #zonueerstkoffie tot #lekkeravondjeopdebank te moeten delen omdat mensen dan van mij gaan houden en bij mij gaan kopen. Daarnaast heb ik meer tijd nodig dan een paar seconden want ik ben nogal lang van stof.

Terug naar de marketingopdracht van de studenten in Tilburg. YES, uiteraard doe ik mee!! Omdat a) ik wel wat advies kan gebruiken en b) het gratis is. De opdracht richt zich trouwens op Studio VolTalent want het feit dat ik op deze website van ByMarij schrijf over de ontwikkelingen rondom studio voltalent geeft ook wel aan dat beide bedrijven met elkaar verweven zijn terwijl het de bedoeling is dat Studio VolTalent een op zichzelf staand bedrijf gaat worden met een eigen verdienmodel en vooral ook eigen verhaal. Dat alles rondom de opdracht in het engels gecommuniceerd gaat worden is voor mij obviously no problem.

Op 25 oktober reisde ik voor de eerste meeting af naar Tilburg en leerde daar mijn groepje studenten kennen. Ik vertelde ze (enigszins in gebrekkig engels, shame on me) waarom ik met Studio VolTalent ben begonnen, waar het bedrijf voor staat en wat ik graag zou willen bereiken. Vervolgens kwamen de studenten de week erop naar Enschede en namen ze interviews af bij de talenten. Inmiddels is de vraag geformuleerd: How can we make sure that Studio VolTalent will become a profitable business while maintaining the fundamental aspects of the company as it is right now. (Hoe kunnen we ervoor zorgen dat Studio VolTalent een winstgevende onderneming wordt en tegelijkertijd de fundamentele aspecten van het bedrijf behoudt zoals het nu is).

Terwijl de studenten verder werken aan deze case zit ik natuurlijk ook niet stil, want er moet gewoon geld verdiend worden! Met ByMarij…volg je me nog?

Het goede nieuws is dat ik inmiddels heb gekeken naar mijn uurtarief (zie vorige blog) en leuke samenwerkingen ben aangegaan met verschillende webshops, waaronder ByWoodz en Freak’n Cotton. Daarnaast ga ik nog iets heel tofs doen met een grote leverancier op het gebied van geboorte- en trouwkaarten, maar daarover later meer!

Een hoogtepunt van deze maand was toch wel het We Are Pregnant Event op 2, 3 en 4 november in de Werkspoorkathedaal in Utrecht! Ik kreeg zó veel leuke reacties op mijn custom-made kaarten en vooral ook op mijn werkwijze want het is uitzonderlijk dat de kaarten verzendklaar worden aangeleverd. Het leukste vond ik om de persoonlijke verhalen te horen over adoptie baby’s, tweeling kindjes en natuurlijk ook het spreken van de klanten waarvoor ik eerder een trouwkaart mocht maken en die nu met dikke buik langs mijn stand kwamen.

Op 15 november ging ik naar Social Impact Day Twentedeze dag helpt ondernemen met maatschappelijke impact te versnellen met inspirerende sprekers, concrete verbindingen en het uitwisselen van nieuwe ideeën. En man o man wat werden we geïnspireerd! Het is echt zo tof om mee te maken dat er steeds meer sociale ondernemers bij komen en ik liet mij vooral inspireren door hun doorzettingsvermogen. Op onderstaande foto sta ik weer met mijn neus vooraan bij de workshop van Raakkracht “Do you give a f*ck? We do!”: welke stappen kun je zetten om te komen tot meer betekenisvolle impact binnen je onderneming? Wat kun je morgen al anders doen, als je verschil wil maken in de wereld van morgen?

Tussen de bedrijven, beursdagen en het maken van ontwerpen door deed ik ook nog ‘even’ een subsidie aanvraag bij Stichting Doen. Deze stichting financiert initiatieven van mensen die risico’s durven nemen om hun baanbrekende ideeën tot leven te brengen en daarmee anderen inspireren.

Wat DOEN betreft is sociaal ondernemen: ondernemen op een sociale en eerlijke manier voor mens en maatschappij. Sociale ondernemers zetten zich in voor economische en maatschappelijke participatie van kwetsbare groepen mensen in de samenleving. Het moet voor iedereen mogelijk zijn actief deel te nemen aan de maatschappij, maar helaas staan er nog teveel mensen aan de zijlijn. Het ontbreekt hen bijvoorbeeld aan opleiding, kwalificaties of een (sociaal) netwerk.  Of mensen ervaren barrières vanwege psychische of lichamelijke beperkingen, waardoor zij niet volwaardig aan de huidige, complexe samenleving kunnen deelnemen. Sociale ondernemingen bieden deze mensen dagbesteding of een leer/werkplek waardoor zij weer de kans krijgen om mee te doen.

Een subsidie aanvraag is niet met 1 A-4tje gedaan… deze telde 7 kantjes en op basis hiervan – bleek 3 weken later – kon nog onvoldoende bepaald worden of mijn project aansluit bij het programma van de stichting dus moest ik ook nog ‘even’ een businessplan inleveren. Het mooie was dat ik met behulp van de studenten en hun marketingopdracht tot een concreet plan en onderstaande cyclus kon komen!

Na al dat harde werken is het tijd om te relaxen en dat is ook de reden waarom ik deze blog heb getiteld met ‘work hard, play hard’. Vanmiddag vaar ik af naar Ameland, whoehoe!! 2 jaar geleden ontstond het briljante plan bij 3 vrouwen (L, M & Y) om een weekend weg te gaan met vriendinnen van vriendinnen. Say what?

3 vrouwen; elke vrouw vraagt een vriendin mee onder het motto ‘ik vind jou leuk, dus dan vind ik jouw vriendin vast ook leuk’. Het doel was om een 8-persoons huis op Ameland met inpandig zwembad & sauna te kunnen huren. Voorwaarden? Je hebt kinderen (jawel, dat maakt wel uit), je drinkt wijn (of iets anders) en je bent eventueel een (stiekeme) roker. Ik rook niet, maar voldeed wel glansrijk aan de andere eisen dus toen L mij belde en begon met ‘ga je met mij en 6 andere vrouwen mee naar Ameland’ zei ik al JA zonder dat ze haar verhaal kon afmaken.

We gaan nu voor de 3keer en ik kan je vertellen, we’re gonna play – drink – sleep – swaeat in the sauna – eat – whatever we wanna do – realy hard! (Héél misschien plaats ik nog wel een story op Instagram… tenzij ik te druk ben met relaxen).

Zó! *Haalt weer even adem* volgens de experts heb ik natuurlijk véél te veel onderwerpen in één blog gepropt, maar in dit geval I don’t give a f*ck 🤭

Lieve vriendin

Dit is het meisje dat iedereen wel is opgevallen. Al vanaf de 1e klas heeft ze een lieve glimlach op haar gezicht. Maar dat is niet omdat ze zo van school houdt. Nee, dat is omdat ze van haar leven geniet. Ze is altijd sportief bezig om haar lichaam in ‘shape’ te houden. Je kunt alle sportzaken wel bij langs gaan of ze is er geweest. Ook al was het alleen maar om te vragen wat er allemaal te doen was en hoe duur het was. Want Marije moet weten hoe duur alles is anders komt haar ‘geldplanning’ in de war. Het is niet dat ze geen geld heeft, dat heeft ze wel, maar het gaat allemaal weer zo snel op. Dat is het kleine probleempje bij haar, ze kan haar loon nog geen week op haar rekening laten staan. Je kunt haast wel zeggen dat ze om de twee weken in de stad is om te kijken er of er nog leuke kleren voor haar bij hangen. Want dat is ook één van haar favorieten: urenlang door de stad sjouwen en dan met niks thuis komen. En dan de volgende dag weer gaan en dan binnen 1 uur bepakt en bezakt thuiskomen.

Ze is ook vaak te zien bij de kapper. Één keer in de maand moet ze weer een ander kleurtje rood in haar haar hebben. Noem alle kleuren rood maar op en ze heeft het in haar haar gehad! (Een beetje overdreven). Maar het wonderbaarlijkste is: het zit altijd in model! (Maar dat is dan ook de waarheid).

En dan heb je nog de liefde. Voor liefdesproblemen kun je altijd bij haar terecht, daar heeft ze een open oor voor. Maar ook bij haar is dat niet altijd rozengeur en maneschijn! Ze heeft al genoeg jongens gehad, maar ze kan de ware maar niet vinden. “Maar” zegt ze dan “ik ben nog jong en ik heb nog een heel leven voor me!”. Maar ze heeft ook geen tijd voor jongens want ze is al helemaal geconcentreerd voor de opleiding Modemanagement in Utrecht die ze na de havo hoopt te doen. Volgens mij heb ik nu genoeg dingen opgeschreven wat kan zeggen dat je Marije als je beste vriendin mag wensen. 

Marije veel plezier in Utrecht en ik zal altijd aan je denken, ook al zit je een paar honderd kilometer verderop! 

Heel veel liefs, 

Je vriendin

Lieve vriendin,

Bovenstaand stukje schreef  jij 17 jaar geleden over mij in het Havo 5 boek van ons laatste schooljaar 2000 / 2001. Super grappig en zó lief! Ik kwam het per toeval tegen toen ik met een schoolvriendin van de opleiding Modemanagement wat herinneringen ging ophalen. Die vriendin had ik al 11 jaar niet gezien, maar ze was in de buurt en kwam spontaan op de koffie. We bepten verder alsof we de dag ervoor nog aan de bar hingen van een hip café in Utrecht in een studentenhuis in Driebergen pannenkoeken bakten en goedkope huiswijn dronken alvorens we van een pyjama party genoten. Mijn studentenleven was niet bepaald rock & roll maar wél leuk!

Goed, terug naar jou. Hoe gaat het met je? Woon je nog steeds een paar honderd kilometer verderop? Wat doe je in het dagelijks leven? Heb je ook kinderen? Wat voor werk doe je? En hoe gaat het in de liefde? Hopelijk heb je nu een nieuwe vriendin met een ‘open oor’ voor alle liefdesproblemen want de liefde is nooit 100% rozengeur en maneschijn daar ben ik zelf ook wel achter.

Gelukkig heb ik de ware toch nog gevonden *veegt voorhoofd af* en ben ik inmiddels alweer 11,5 jaar gelukkig getrouwd. Nou ja, een huwelijk blijft een werkwoord zeggen ze toch. Klopt als een bus. We hebben 2 bloedjes van kinderen gekregen, een jongen én een meisje!! Een koningskoppel zeggen ze dan. Lucky me!

Nou en hoe het mij verder is vergaan: na het behalen van mijn diploma ging ik niet direct aan het werk. Ik had nog een heel leven voor mij, werken kon altijd nog! Ik wilde eerst nog iets meer van de wereld zien en vertrok voor 3 maanden naar Guatemala om Spaans te leren en vrijwilligerswerk te doen. Op deze foto (let niet op mijn haar!!!) zit ik bovenop een 4000 meter hoge vulkaan die we in een paar uur hadden beklommen. Hier kijk ik heel blij, maar halverwege wilde ik al een keer opgeven en jankend naar beneden rollen. Niet gedaan natuurlijk.

Na deze reis (en wegens lege bankrekening) was het tijd om een grote mensen baan te zoeken! Ik vond mijn droombaan op het hoofdkantoor van Vroom & Dreesmann in Amsterdam. Ja man! Amsterdam. Ik, meisje uit Loppersum (Groningen) voelde mij echt een heuse wereldmeid in die multiculturele stad. Uiteindelijk bleek het werk iets minder uitdagend dan verwacht en verdiende ik véél te weinig geld, namelijk maar €1100 voor 38 uur. Ik weet niet meer of het nu bruto of netto was, maar het feit dat V&D nu failliet is lag in ieder geval niet aan te hoge personeelskosten dat kan ik je wel vertellen! (P.s: eigenlijk praat je ook niet over salaris dingen hè, maar aan jou kan ik dit wel kwijt en dat is zó fijn!)

Het bijhouden van een hippe kledingstijl en rode haarkleur is ook niet gratis dus mijn ‘geldplanning’ kwam al snel in de war. Ik betaalde ook €300 voor een kamer van 12m die ik huurde bij een alleenstaande vrouw en haar katten. Daarvoor bleek ik allergisch te zijn. (Voor de katten dan hè, niet voor de vrouw. Oké, ook een beetje voor de vrouw. En de veel te kleine kamer.)

Daarnaast werd mijn – inmiddels iets minder grote – ‘liefde’ voor Amsterdam niet gedeeld door mijn ware liefde (Rogier heet hij trouwens) in Enschede en dus kwamen de wekelijkse treinkaartjes ook nog als kostenpost op mijn planning te staan.

Met Rogier en zijn – maar inmiddels ook míjn – vrienden op een paar honderd kilometer afstand voelde ik mij in Amsterdam best weleens alleen. Ondanks mijn poging om bij diverse sportscholen (met lage abonnement kosten) al leg-liftend een praatje aan te knopen lukte het mij niet om Amsterdamse of andere multiculturele vriendinnen te maken.

Na 5 maanden hield ik het voor gezien en vond ik een baan op het hoofdkantoor van Wibra in Epe (Gelderland). Toen ik hoorde dat ik daar €700 méér ging verdienen hielden mijn flaporen niet meer op met klapperen. Ik deed mijn werk met heel veel plezier en leerde súper veel. En het salaris groeide ook nog eens mee met de ervaring! De kostenposten echter ook, want we kochten een huis en kregen 2 geldvreters wolkjes van kinderen. Daarbij kwam ook de Renault Laguna Stationwagen met veel kofferbak ruimte en trekhaak voor de caravan. Volgens de geldplanning was alles in ieder geval tip top in orde! Er kon zelfs nog een abonnement bij de sportschool vanaf, dus was ik dik tevree én in ‘shape’!

Maar goed, jij kent mij een beetje dus na 10 jaar bij Wibra begon het wel een beetje te kriebelen. Ik heb immers de ondernemersgeest van mijn vader en de creativiteit van mijn moeder dus ik bedacht dat ik voor mijzelf wilde beginnen. En dan ook gewoon echt een serieus bedrijf! Geen bedrijfje, maar serious business you know.

Ik stapte naar mijn baas en na 10 jaar trouwe dienst wilde hij mij gelukkig tegemoetkomen met een vaststellingsovereenkomst. Daarmee kon ik een WW-uitkering aanvragen! Vooral bij de combinatie UWV, uitkering en sollicitatieplicht gingen mijn nekharen overeind staan maar ja, de hypotheek moest betaald dus 75% van mijn laatst verdiende salaris is altijd nog beter dan niks en ik begreep ook wel dat een winstgevend bedrijf niet in één dag is gebouwd. Dus ik genoot van een steeds lager wordende uitkering tot ik vorig jaar November de laatste gestort kreeg. Ik leerde dat het UWV minder eng is dan ik dacht en dat een paar honderd euro eigenlijk heel veel is.

Waarom ik je dit allemaal vertel? Nou, ik ben altijd heel open en eerlijk tegen je geweest en jij weet hoe druk ik vroeger al was met mijn geldplanning. Die planning is nu echter meer dan ooit in de war dus je begrijpt dat ik daar weleens hardkloppingen van krijg. Ik schrijf er ook over in mijn blogs want ik moet het toch érgens kwijt, als je zin / tijd hebt moet je die maar eens lezen. Desondanks probeer ik mijn oren niet te laten hangen (no mountain vulcano too high, jeweettoch) en er van te leren: wat kan er beter / anders?

Je besluit jouw stukje met dat je mij als je beste vriendin mag wensen. Dat is lief, thanks! Maar ik ben tot de conclusie gekomen dat het op zich wel een goede eigenschap is om altijd lief te blijven lachen, vrienden te maken en je vrienden te helpen als ze je nodig hebben, BEHALVE als je dat in de rol van ondernemer doet….

Lief lachen en vriendelijk blijven doe ik natuurlijk nog steeds (de ene keer met iets meer moeite dan de andere keer), maar ik moet echt OPHOUDEN met vriendendiensten te verlenen als het om mijn werk gaat! En dan heb ik het niet over – jij doet iets voor mij, dan doe ik iets voor jou – maar meer van Ja tuuuuuuurlijk wil ik dat voor je doen! Super leuk, ik ben echt enthousiast. Voor €…. (vul een veel te laag bedrag in) kan ik dat voor je maken. Oh je wilt korting? Ja er kan nog wel iets vanaf en nee het is niet erg dat ik er dan zelf niks aan overhoud, we zijn toch vrienden!

Het kwartje viel tijdens een gesprek met iemand die mij wees op het feit dat ik mijn waarde veel te laag inschat en dat ik geen liefdadigheid instelling ben, maar dat ik een bedrijf met bijbehorende kosten moet runnen en onderhouden. Als ik zo doorga valt er helemaal niks meer te runnen en dan heb je mij pas écht aan het janken (al rollend over de grond).

Sjonge. Het is een ding hoor, dat ondernemen. Maar eerlijk? Ik geniet met volle teugen! Uiteraard heb ik weer een passend boek bij de bieb gehaald om mijn ‘nieuwe probleem’ aan te pakken. Want dat is mijn tactiek: constateren, verbeteren, vertrouwen & doorgaan. Het boek is geschreven voor iedereen die graag dromen wil waarmaken en écht goed durft te kijken naar het eigen geldgedrag. Oei, ik pak direct mijn wat verstofte geldplanning er weer bij en constateer niet heel verassend een enorme disbalans qua in- en uitgaven. De oplossing ligt voor de hand, namelijk het verhogen van mijn uurtarief. Because i’m worth it!

Vertel!! Wat is jouw verhaal? Welke fouten heb jij gemaakt en wat heb je ervan geleerd? Ik laat me graag inspireren.

Liefs,

Persoonlijk Leiderschap

Er is een thema waar ik al een tijdje mee bezig ben: Persoonlijk Leiderschap.

In een eerdere blog schreef ik hier ook al over, want ik volgde in maart een bijeenkomst via het ikstartsmart project met ditzelfde onderwerp.

De bijeenkomst vond plaats in een stoffig kantoorgebouw op een industrieterrein in Zwolle en er was een paardencoach uitgenodigd om ‘onze stralende en krachtige ondernemer aan te boren’. Oké, whatever…

Er was helaas geen ruimte om de paarden mee te nemen, dus de coach gebruikte de dieren alleen als metafoor en liet filmpjes zien waaruit wij konden opmaken wat voor een gevoelig dier het paard is.

Nu ben ik absoluut geen Penny meisje, maar wat ik hoorde en zag over de eigenschappen van paarden vond ik zó interessant en intrigerend:

Een paard is zeer sensitief waardoor hij sterk reageert op het denken, voelen en handelen van mensen. Een paard communiceert voornamelijk non-verbaal, waardoor het een expert is in het “lezen” van een ander dier of mens. Hij laat zich niet van de wijs brengen door wat wij bewust of onbewust willen uitstralen of zeggen. Paarden kunnen niets met dubbele boodschappen; als je zegt dat jij je goed en relaxed voelt, maar eigenlijk gespannen bent, zal het paard hier op reageren. Het paard is hierdoor een directe, oordeelvrije en zuivere spiegel. Het feit dat het paard jou de boodschap geeft is makkelijker te accepteren dan dat een vriend, collega of therapeut dit zegt. Door de grote aantrekkingskracht en zuiverheid van paarden kan je dichter bij je eigen gevoel komen en grenzen verleggen. Een paard is oordeel vrij, accepteert je zoals je bent. Het leeft in het hier en nu. Paarden maken gebruik van elkaars talenten.

WAUW, Ik had er een nieuwe lievelings bij! (Naast de leeuw, want die blijf ik echt de master vinden). Helaas kon ik er verder niet zo heel veel mee want tja, geen paard in de gang zaal.

Ik las dus nog maar wat boeken over persoonlijk leiderschap en in juni ging ik naar een vrouwenconferentie met als boodschap ‘Trust and Lead’. Het was een uniek evenement, gericht op vrouwen van alle leeftijden en er werd benadrukt dat er kracht is in elke vrouw. Kracht die bedoeld is om zichtbaar te zijn voor de mensen om je heen.

I know, het is allemaal wat veel zelfontwikkeling “sta in je kracht” en veel gevoelsdingen, maar een beetje diepgang mag ook best zo af en toe.

Joyce de Vos sprak tijdens de conferentie over persoonlijk leiderschap. En wat ik mooi vond was dat ze zei dat vrouwen sterke vrouwen nodig hebben. Vrouwen die zichzelf laten zien ondanks hun angsten en tekortkomingen; die dromen najagen, ondanks barrières.

En ik voelde mij persoonlijk aangesproken.

Leiderschap is namelijk niet alleen weggelegd voor een schooldirecteur of leider van een groep. Iedereen is een leider! Iedereen is van invloed. Zo ben ik als moeder een voorbeeld voor mijn kinderen en heeft mijn gedrag ook invloed op hun gedrag. (Helaas werkt dit in de praktijk niet altijd volgens mijn hoopvolle verwachtingen wanneer ik vrolijk doch dwingend zeg “jullie gaan nu naar bed” en zelf al halverwege de trap sta).

De vraag is of je een Onbewust of een Bewust leider wilt zijn? In het geval van het moederschap moet ik eerlijk bekennen dat ik eigenlijk maar wat doe. En ik kan hier heel lang over uitwijken, maar ik ben echt niet de enige want die andere moeders doen ook maar wat (boekentip van de week).

Toch snap ik ook dat je veel meer kunt bereiken als je ervoor kiest om een Bewust leider te zijn; je kunt je eigen talenten inzetten om anderen aan te raken en in beweging te zetten (waaronder je kids naar hun bed?!).

Dat klinkt goed! Maar hoe pak ik dat aan?

Per toeval (waar ik niet in geloof) zag ik een paar weken geleden het volgende bericht op de Facebookpagina van Wendy de Wit verschijnen: Persoonlijk Leiderschap & Spiegelen met paarden. In samenwerking met paardencoaches ga je ontdekken en ervaren hoe je door middel van een paard inzichten krijgt in persoonlijke en zakelijke ontwikkeling. 

Waddupp!! Ik kocht (bijna) meteen een ticket en regelde ophaalservice voor mijn kinderen.

Ik zeg bíjna meteen, want ik twijfelde een paar weken. Is dit wel wat voor mij? Is het niet te zweverig? Het enige contact dat ik ooit met een paard had was in Ponypark Slagharen en oh ja, ik had een verzorgpaard bij een boerderij in het dorp waar ik woonde. (Dat overdrijf ik: het was een paard dat ik en mijn zus met toestemming van de eigenaar af en toe gingen aaien en voer mochten geven). Afgezien van de pretpark pony’s heb ik verder ook nooit op een paard gezeten.

Maar goed, onder het mom van “If you never try, you’ll never know” bedacht ik mij ook dat een dergelijke ervaring nooit kwaad zou kunnen en dus kwam ik die middag vol verwachting opdraven.

20 september 2018 De dag waarop ik een Bewust Leider werd

Ik kom als laatste binnen in een sfeervol ingerichte ruimte waar de andere vrouwen zich al in een kring gesetteld hebben. Wendy heet ons welkom en ze doet met ons een ademhalingsoefening. Eerder zou ik dit wel wat zweverig hebben gevonden, maar ik doe dit tegenwoordig thuis ook regelmatig dus ik kan mij inmiddels prima concentreren op mijn ademhaling in plaats van mijn To Do lijst.

Als we allemaal ‘ge-aard’ zijn stellen de paardencoaches zich voor en vertellen ze wat over het gedrag van de paarden. Buiten staat een groep van 15 paarden – ook allemaal dames – op ons te wachten en blijken zelfs aan te voelen dat wij hier zijn.

Met het hek nog tussen ons en de paarden (wie kijkt nu naar wie?) worden ze aan ons voorgesteld en mogen we even later de bak in.

Waar de één direct een willekeurig paard over de manen strijkt blijft een ander (waaronder ik) de paardenkudde nog even van een afstandje bekijken. Na een korte persoonlijke kennismaking met de paarden mogen wij mensen achter een lint plaatsnemen om vervolgens één voor één te spiegelen met een paard, onder begeleiding van paardencoach Marjon.

Als het mijn beurt is vraagt Marjon op welk gebied ik zou willen spiegelen. Ik kies “ruimte innemen en krachtiger overkomen”. Dat bedoel ik o.a. persoonlijk (hoe krijg ik mijn kinderen z.s.m. in hun bed ;-P), maar vooral zakelijk want ik geloof dat ik best wat moois heb te bieden maar dat ik daar soms nog te onzeker in ben en dat ook uitstraal naar mijn klanten. Daardoor laat ik soms over mij heen lopen en schat ik mijn waarde te laag in. Om maar een voorbeeld te noemen.

Ruimte innemen dus! Marjon geeft mij de opdracht om een paard te kiezen dat mij moet gaan volgen. Juist op dat moment komt er een nieuwsgierig exemplaar aandraven, dus ik kies haar. Waarom moeilijk doen als je denkt dat het makkelijk gaat?

Liefdevol begin ik het paard op haar hals en rug te kloppen. Vervolgens begin ik te aaien. En te aaien.

Als ik na een paar minuten denk dat we nu wel genoeg hebben ‘ge-connect’ loop ik voor haar uit met de verwachting dat ze achter mij aan zal komen. Doet ze niet. Dus ik begin weer te aaien. En te aaien. Ik fluister nog net geen lieve woordjes in haar oor.

Bij poging twee probeer ik haar te lokken met kreten als “kom maar” en “Ga je mee?” met tussendoor de klakkende tong geluiden voor wat meer effect. Nog steeds geen beweging in te krijgen.

Het voelt eigenlijk best wel dommig, want ik ben een beetje zenuwachtig om dat paard aan het drentelen terwijl er aan de zijlijn wordt toegekeken door de andere vrouwen. Toch besluit ik al snel om mij daar niks van aan te trekken. Dit is mijn moment en ik moet en zal dat paard aan de wandel krijgen.

Maar dan stelt Marjon de vré-se-lij-ke vraag: “wat doet dit nu met jou?”. Tja, ze blijft een coach en die stellen dat soort vragen…

Als een emotioneel wrak gooi ik alles eruit. Het is zó apart, maar dat paard is voor mij een metafoor voor mijn bedrijf geworden waar ik maar aan blijf trekken. En het voelt alsof ik trek aan een dood paard. Ik wil zó graag dat het meeloopt en meewerkt en ik werk er zó hard voor. Ik blijf maar aaien en aaien maar er gebeurt niks of in ieder geval te weinig voor mijn gevoel.

Dan stelt Marjon de treffende vraag: “Wat is je doel?”. En ik wijs heel resoluut en daadkrachtig naar een bepaald punt.

“Doe maar voor dan”, zegt Marjon. “Visualiseer voor jezelf dat je daar nu samen met het paard naar toe aan het lopen bent. En doe het voor. Laat aan het paard zien wat ze moet doen”.

Een beetje beduusd volg ik haar advies op, maar wel in de wetenschap dat ze gelijk heeft! Ik kan blijven aaien, maar beter is het om een doel te bepalen en dan de leiding te nemen om dat doel te behalen. Het blijf míjn business en niemand anders gaat de weg voor mij banen, ik zal het toch echt zelf moeten doen.

Sjonge. Dat zo’n paard dit teweeg kan brengen.

Tot mijn verbazing begint het paard vervolgens ook te bewegen!! Al sjokkend (zie onderstaande foto) loopt ze achter mij aan!

En dan, op het punt waar ik stop loopt ze mij voorbij om door te lopen totdat ze niet verder kan.

Doel bereikt!

En ik weet wat mij te doen staat: leiding nemen!

ByMarij in Progress

Ik weet het nog goed, ik zat in de eerste klas op de middelbare school en we hadden scheikunde. Moleculen, brandstoffen en moeilijke formules hadden toen ook al niet mijn interesse dus ik was aan het beppen met wat klasgenoten. Het was in die tijd hip, ten minste, dat vond ik, om een zonnebril op je hoofd te dragen, gewoon voor de sier en 1 van mijn klasgenoten – op wie ik notabene ook nog een kleine crush had – merkte op dat ik met die bril op mijn hoofd een beetje flaporen had. “Oh, dat komt door de bril” zei ik. Toch haastte ik mij naar het toilet om dit met mijn eigen ogen te beoordelen. Ik haalde de zonnebril van mijn hoofd en verhip, de oren bleven in dezelfde positie staan!!! Mijn flaporen ‘fobie’ was begonnen.

Naast de flaporen kreeg ik ook een dikke benen ‘fobie’, lelijke knieën, dikke kont en oh ja ook nog een kromme tenen ‘fobie’.

Ik vroeg weleens aan vriendinnen of zij vonden dat ik dikke benen / lelijke knieën / dikke kont / kromme tenen en/of flaporen had, maar lief als ze waren ontkenden ze natuurlijk in alle toonaarden. Ik liet het er echter niet bij zitten en ging hard aan de slag om van die dikke kont en benen af te komen (na onderzoek bleek dat ik met mijn krantenwijk een correctie van tenen en/of flaporen niet zou kunnen financieren dus daar moest ik maar mee dealen).

Met alle apparaten die ik in de loop der tijd verzamelde kon ik een heuse ‘gym’ beginnen. Ik had een fitness matje, gewichtjes, elastiek, ik had zo’n buiktrainer ding voor op de grond, een hometrainer, een crosstrainer en een roeiapparaat. Als ik niet aan het bewegen was op 1 van de hiervoor genoemde apparaten dan keek ik naar Tell Sell en liet mij o.a. een band aansmeren die strakke buikspieren beloofde. Met dat ding was ik echter al snel kaar want het was teveel ge-smeer met de bijbehorende gel en het deed niet wat ‘ie beloofde.

Als klapper had ik mijn eigen stepbank. Zo’n aerobic step waar je op en af stapt, Low ór High Impact! Ik leende daarvoor videobanden van de bibliotheek met de titel ‘Body in Progress’ waarop Kelly (Jennifer Garth) uit Beverly Hills mij precies voordeed wat ik moest doen. Ja ecchtt!!! Mijn vader had zijn bedrijf aan huis en mijn slaapkamer gym zat daar precies boven. Het personeel moet zich wel hebben afgevraagd wat dat gebonk in combinatie met het kreunende stemgeluid van Kelly moest voorstellen?!

Na een paar maanden met Kelly kwam ik zowaar wat strakker in mijn vel te zitten. “Je had inderdaad wel een beetje een dikke kont” kreeg ik als compliment van mijn vriendinnen.

Dussss.. en bedankt!

Nu, jaren later sport ik nog steeds. Omdat ik het leuk vind en om fit & gezond te blijven. En ik heb nu zelf ook een voorbeeldfunctie natuurlijk 😉

De foto hiernaast is vorig jaar in Oostenrijk genomen en deze zomer stonden we op een camping in Frankrijk. De vakantie gaf ruimte om eens uitgebreid stil te staan By Marij. Voor de tent bespraken mijn man en ik de gang van zaken en kwamen we al gauw op de financiën (uuuhh….nog een biertje? Liefje?).

Als iemand mij vraagt hoe het gaat met mijn ‘bedrijfje’ dan ben ik in eerste instantie geneigd om diegene voor z’n hoofd te meppen naar mijn nagenoeg lege bankrekening te kijken. Ik zou er haast weer een nieuwe fobie door ontwikkelen. Ja, ik verdien nog maar een fractie van wat ik in loondienst verdiende maar als ik kijk naar waar ik begon en waar ik nu sta, dan ben ik al zoveel gegroeid! Niet qua benen en kont gelukkig (alhoewel, de vakantie heeft ook zijn sporen nagelaten), maar qua persoon en ondernemer.  En dan ben ik trots op mijzelf. Maar goed, daar betaal je geen kar boodschappen mee dus wanneer mijn man de goed bedoelde opmerking maakt dat ik ‘altijd weer voor een baas kan gaan werken’ val ik bijna van m’n campingstoel. No Way Mister!! Ik zal jou (en alle aardige mensen die naar mijn bedrijfje vragen) eens laten zien dat ik dit kan Pressen!

Let’s get ByMarij in Shape.

Thuisgekomen begin ik aan een onlinetraining “snel meer klanten krijgen” en leer (opnieuw) dat ik Focus moet aanbrengen. De cursus is niet via Tell Sell aangekocht dus ik ga ervan uit dat de vrouw die mij vanaf het beeldscherm toespreekt hier wel degelijk verstand van heeft. Ik besluit haar wijsheden toe te passen:

Focus op één doelgroep, want niet iedereen is jouw ideale klant
Focus op één social mediakanaal en ga daar domineren
Focus op één aanbod, want je wilt niet alles kunnen. Of alles willen kunnen

En ik neem nog veel meer wijsheden tot me, maar ik moet (wéér) ergens mee beginnen. *Kleine zucht*.

Doelgroep is mij duidelijk want ik weet voor wie ik graag wil werken en op welke kanalen ik hen kan vinden. En ik doe mijn best om een heuse social media content strategie te ontwikkelen maar dat blijkt niet echt makkelijk merk ik. *Weer een zucht* én doorrrr….

Mijn aanbod is nog een beetje een ratjetoe en heeft alles behalve focus. Op mijn website vind je een portfolio die uiteenloopt van kaarten, interieurplannen, moodboards, technische tekeningen en logo’s. Dat leek mij in een eerder stadium wel wijs, want ik kan het allemaal dus why not show it all?

Daarnaast ben ik het met de vrouw eens dat mijn website niet echt een klantenmagneet is dus daar valt ook nog winst te behalen. Maar hoe wordt ‘ie dat wel? Daarvoor ga ik in gesprek met Geert van Online Media Koffer. Wat vindt hij van mijn website en waar ziet hij verbeterpunten? Wat kan ik zelf aanpassen en wat kunnen zij voor mij doen? De technische kant van een website is voor mij net zo oninteressant als een molecuul dus ik ben blij dat zij ook alle wijzigingen kunnen realiseren.

Ook bespreken we mijn nieuwe (aanbod) ideeën voor ByMarij en ik vraag Geerts advies om daar in combinatie met VolTalent online een samenhangend geheel van te maken. Die link is voor mij natuurlijk super logisch, maar dat wil ik ook duidelijk uitdragen naar mijn ideale klant.

Ik ben nog lang niet waar ik zijn moet, maar…een strakke kont & billen krijg je óók niet door op de bank te blijven zitten. Gelukkig heb ik lol aan de training op zich dus ik kreun zucht nog een keer en ga weer doorrrrr…Pressen die hap!

Wordt vervolgd!